HULP AAN PAPUA'S
 
Hier een verslagje van een gebeurtenis die mij overkwam als rubberbootbestuurder op een rivier in NNG. Ik werd er ingezet om personeel en materieel over de rivier te vervoeren naar de kepala air (oorsprong van een rivier), bij Sisir, met een Zodiac-rubberboot
Het gebeurde op een keer, dat ik alleen, in een lege Zodiac op weg was van Sisir naar de bovenloop. Zo'n Zodiac gaat in lege toestand goed hard over het water en dat je dan de stroom tegen hebt maakt nog maar heel weinig uit en het was in zo'n situatie slechts een half uur varen (met 20 knts). Ik was net vetrokken en nog in het brede, langzaam stromende deel van de rivier, toen ik vier vlerkprauwen waarnam, elk met enkele Papua’s die tegenstrooms met peddels de rivier op worstelden. Ik haalde hen uiteraard snel in en langszij komende vroeg ik aan een van hen of ze soms een lift wilden. Nou, dat hoefde ik geen 2 keer te zeggen en er werd een talie (touw) tevoorschijn gehaald en de prauwen werden allemaal aan elkaar gebonden, zodat ik ze kon slepen, waarbij we allen in kiellinie voeren. Uiteraard was mijn snelheid daarmee verdwenen en kostte het flink peut, maar ik bewees naar mijn menig m'n zwarte medemens een goede dienst, dus alé.
Met stevig werkende buitenboordmotor (Bucaneer Gale 25 PK) ploegde ik stroomopwaarts. De bemanning van de prauwen stuurden met hun peddels een beetje bij en iedereen had het naar z'n zin. Kun je je het tafreeltje voorstellen?
Allengs werd de rivier smaller en groeiden de oevers naar elkaar toe. Op een gegeven moment begon het toch wat erg smal te worden, maar omdat daarmee ook de tegenstroom heftiger werd, dacht ik elke meter

die ik hen sleep is voor die arme drommels meege-nomen en ik ploegde voort. De oevers bestonden hoofdzakelijk uit mangrovebomen met die steltwortels. Op een ongelukkig moment greep de SB vlerk van de voorste prauw, direct achter mijn Zodiac, een van de wortels. Die wortel was veel sterker dan de constructie van de prauw en de hele prauw werd uit elkaar getrokken waarbij de bemanning te water belandde. De daarop volgende 3 prauwen voeren over de ramp heen en grepen ook in de steltwortels waarbij ook die prauwen geheel uiteen getrokken werden. Een gigantische ramp en wat erger was, de half in het water staande Papua’s waren woest en zwaaiden met hun parangs (kapmessen) naar me en ik moest consta-teren, dat het voor mijn gezondheid het beste was om het slagveld acuut te verlaten. Wel was ik met een uzi bewapend, maar het is "not done" om op eigen bevolking te vuren ook al bedreigen ze je met kapmessen en springen ze uit hun vel van woede.
 Zekere voor het onzekere genomen heb ik razendsnel de strak staande sleeplijn met mijn eigen parang, die ik gelukkig bij me had (ik heb 'm nog steeds, het was een buitgemaakte Indonesische parang) doorgehakt en ben er vandoor gegaan, waarbij de Zodiac nu van zijn treklast verlost lekker op snelheid kwam. Voor alle zekerheid ben ik een dagje langer bij de patrouille, die ik moest bevoorraden gebleven en omdat de patrouille-cdt mijn relaas serieus nam gaf hij me daarvoor toestemming en meldde het per radio aan de basis op Sisir. De Papua’s die ik in het water achter gelaten had met hun uiteengereten prauwen heb ik gelukkig niet meer gezien. Waarschijnlijk hadden ze een ander reisdoel dan ik. Ik kan je verzekeren, dat ik de dag daarop, terug heel goed uit m'n doppen gekeken heb en sinds die tijd nooit meer een lift gegeven heb aan wie dan ook......