REÜNIES.
 
Bij het bezoeken van reünies mag men er vanuit gaan, dat iemand bij zo'n samenkomst vele oude bekenden tegenkomt. Oude bekenden en vele goede vrienden uit het verleden hoop je dan te ontmoeten, om weer eens oude herinneringen op te halen. Uit ervaring weet ik, dat dit heel prettig kan zijn en voor velen ook nog belangrijk. Mensen kunnen dan eens, zonder veel uitleg en toevoeging van details, ongeremd hun verhaal en persoonlijke gevoelens kwijt, waarbij ze weten, dat ze niet alleen een gevoelig oor krijgen, maar bovenal goed begrepen worden. Ook de wegen die bewandeld moeten worden om bepaalde doelstellingen te bereiken en die voor hen nog onbekend waren, worden dikwijls aangereikt. Natuurlijk is het zo, dat niet iedere reünie voor de bezoeker een geslaagde ontmoeting is en dat de verwachtingen héél anders waren dan de ontmoeting op zich.
Als reden hiervoor hoor ik dan dikwijls, dat er geen collega's van weleer waren, het vertonen van enigszins puberaal gedrag van enkele bezoekers, of om redenen die betrekking hebben op leeftijdsgroepen van de reünisten. Van alles zal best een beetje waar zijn en voor sommige misschien een beetje veel, maar het is beslist geen bepalende factor die overheerst en die bepalend moet zijn om in de toekomst dergelijke bijeenkomsten niet meer te bezoeken. Ook bij mij is het wel eens voorgekomen, dat ik de éne reünie leuker vond dan de ándere, maar dat houdt wel in, dat ik die éne ook leuk vond, alleen iets minder leuk. Bij een reünie is het nu eenmaal zo, dat je constant in beweging moet zijn, zeker bij grootschalige reünies, waardoor de kans op ontmoetingen en het traceren van personen meer resultaat zal opleveren dan wanneer men dat niet of onvoldoende doet.

Ooit hebben wij veteranen, deel uitgemaakt van een krijgsmachtonderdeel, dat toen al vele decennia bestond en waarover we nu nog met gepaste trots vertellen. Ondanks dat we daar vele goede vrienden hebben gevonden en gemaakt, tot de dag van heden, dienden we echter niet dat groepje vrienden, maar het onderdeel waartoe we behoorden. Dat deden we weliswaar met die vrienden, maar we wisten heel goed wat en wie we dienden en dat was de eenheid waartoe we behoorden. Ná ons vertrek is die eenheid, ook met Uw inbreng en bijdrage, gewoon blijven bestaan als een groepering waar U toen zo trots op was. Met respect en begrip voor een ieders persoonlijke opvattingen en de daar aan verbonden keuzebepaling, kan ik het zelf niet zo goed plaatsen, dat veteranen van reünies weg blijven om redenen, zoals ik hier boven heb aangegeven.

next