HOE HET ÓÓK KAN
 
Bij het zien van de beelden van de veteranendag was en ben ik er van overtuigd, dat daar een heel stuk voorbereiding aan vooraf is gegaan en dat het voortraject, v.w.b. de organisatie, geen sinecure is geweest. Ik denk hierbij aan de plechtigheden in Den Haag en de feestavond in Rotterdam. Voor de kijkers absoluut een goed gebracht ceremonieel en amuse-mentsprogramma.
De organisatie van deze veteranenaandacht verdienen daarmee een heus compliment. De vraag blijft echter of dit nu hetgeen is wat de veteranen echt willen als invulling van hun dag. De presentatie mag best wel voor het kijkerspubliek aantrekkelijk worden gemaakt, maar het moet niet het kernpunt van een veteranendag zijn. De status van veteraan komt toe aan een bepaalde doelgroep die, door vele decennia heen, is ontstaan en waar een eigen cultuur en filosofie aan is verbonden. Om in de ziel van deze mensen te kunnen kijken, dient men het gedachtegoed van die groepering goed te beseffen en vooral te waarderen, om tot een goede invulling te komen voor het houden van een veteranendag. Het kan dan ook niet anders, dat organisatoren van zo'n dag zelf veteraan moeten zijn om tot goede resultaten te komen. Zij weten, als geen ander, wat er onder die mensen leeft en hoe ze een waardige invulling kunnen geven aan hun dag en waarbij de wensen, van iedere deelnemer, zoveel mogelijk gestalte krijgen. Het is van groot belang, dat in persoonlijke en vertrouwde gesprekken, iemand zijn persoonlijke gevoelen kan uiten tegen personen die hem begrijpen en die hij vertrouwd. Dit gebeurt dan in een ongedwongen sfeer, zonder poespas en zeker niet in aanwezigheid van vele officiële genodigden en autoriteiten die doorgaans de aandacht opeisen.

Periodiek worden er landelijk reünies gehouden van diverse onderdelen van de krijgsmacht en waarbij de ontmoetingen plaats vinden in de sfeer, zoals ik die schets en die de veteraan ambieert. Deelnemers dragen daar zelf aan bij in de kosten, hetgeen nimmer tot problemen heeft geleid. Ook daar zijn, in beperkte mate, autoriteiten of genodigde aanwezig die daar-mee, vanuit hun achterban of functie, blijk van waardering willen geven. Er is dus niets tegen officiële gasten, maar als die het hoofdthema vormen en de veteranen alleen maar gelden als zaal of tribune-vulling, dan druist dat tegen de doelstelling in en gaat men de intentie van zo'n dag voorbij. Gewoon oude collega's ontmoeten en onder het genot van een hapje en een drankje van gedachten wisselen, dat is hetgeen wat de veteraan wil. Het moet voor hem een dagje uit zijn geweest, waar hij een jaar op kan teren om het daarna weer te herhalen.
Logistiek zijn de voorzieningen in Nederland ruim-schoots aanwezig waardoor, wat dat betreft, er geen problemen hoeven te zijn. Verspreidt men het dan ook nog landelijk, waardoor de deelnemers geen lange reizen behoeven te maken, dan komt men al een heel eind in de buurt van wat de veteraan wil. Bewezen is dat de organisatoren van de diverse reünies een goed aangevuld programma kunnen leveren, dus ik zie niet in, waarom dat nu ook niet zou kunnen. Wanneer dan ook nog, door de huidige regelgevers, een gedeelte van de gemaakte begroting van de eerste veteranen-dag,  ter beschikking wordt gesteld aan deze opzet, dan is het financieel voor hen gunstiger en voor de veteraan prettiger.

next