"TOCH EVEN DE DIENSTPLICHTIGEN"

Reeds eerder heb ik in "Story's" vermeld, dat er geen verschil bestaat en moet bestaan in het begrip veteraan. Voor hen die dat is ontgaan verwijs ik naar de bedoelde inzendingen in de index. Als men nu het gehele veteranengebeuren onder de loep neemt, dan valt het juist op, dat de daaraan verbonden activiteiten, in een breed scala, voor rekening komt van de voormalige dienstplichtigen. Nu was dat ook wel de grootste groep van de krijgsmacht en in alle onderdelen daarvan vertegenwoordigd, dus enige logica zit er wel in. Behoudens enkele landelijke bestuursfuncties, die veelal door oud beroepsmilitairen worden gedaan, zijn ook de regionale en plaatselijke bestuurders van veteranenverenigingen bezet door oud dienstplichtigen. Gezien de ontwikkelingen binnen die afdelingen doen ze dat op een voortreffelijke wijze en is het zelfs wenselijk, dat ze op de ingeslagen weg blijven doorgaan. Het is mij echter ook bekend dat deze groep nu niet bepaald stond te juichen toen ze nog in daadwerkelijke dienst waren. Zou er toen een besluit zijn geweest die de dienstplichtigen de mogelijkheid zou bieden om per direct de militairendienst te verlaten, dan was het te verwachten dat er een massale leegloop binnen de krijgsmacht had plaatsgevonden. Nog het één, nog het ánder heeft plaatsgevonden en hebben diezelfde dienstplichtigen zich als een waardig collega opgesteld waarbij status van dienstplichtig of beroeps niet merkbaar was. Toch was dikwijls de gedachtegang van; "niet graag dienen" in ruime mate aanwezig. Hoe het met deze mannen verlopen is en hoe ze tegen die periode aankeken en aankijken, moge blijken uit hun verbondenheid met de periode van toen.

De door hen voortreffelijk georganiseerde reünies en de positieve internetsites spreken boekdelen. Hun verbondenheid en trots dat ze er toen bij hoorde dragen ze op een gepaste en waardige manier. Bij mij komt echter wel eens de vraag op waar die verandering in zit van de periode van toen en de tijd van nu. Een duidelijk antwoordt heb ik er nog niet op gevonden, of het moet zijn dat het ongenoegen van toen onterecht was en dat alles relatief goed te doen was, of men romantiseert nu de tijd van toen. Misschien is het wel van beide een beetje. Deugde er toen van alles niets, nu beleefd men het als een positieve ervaring die men niet graag had willen missen. Al die mannen die ik op reünies tegenkom hebben, doorgaans, een goede verdere carrière opgebouwd en hebben, mede door die periode, een stuk ervaring in hun rugzak zitten die er mag wezen. In mijn loopbaan hoorde ik eens een bootsman zeggen; "waar gekankerd wordt heerst een gezonde stemming" Ik denk dat die man gelijk heeft gehad. Al met al heeft de dienstplichtperiode, in het algemeen, U geen schade berokkent ook al ging alles niet altijd naar wens en was Uw gemopper wel eens een klein beetje terecht. Een héél klein beetje.
Een saluut van respect en waardering breng ik aan alle dienstplichtigen waarmee ik heb moge dienen. Het ga U allen wel.
Met groeten,

Hans Slijkhuis.
SMajoor der mariniers b.d
hans.slijkhuis@wanadoo.nl.

back