Het was behelpen, maar het lukte weer.....

Najaar 1959 zat ik als Detachements Commandant op Woendi. We ”woonden” toen in het midden van het eiland in een stel quonsets. Voor het werk gingen we op en neer naar de noordpunt waar de bijna meest moderne apparatuur van de Luchtmacht stond opgesteld... de Marconi T15 Mk V ca. 2 meter radar. In de apparatuurwagens vonden we nog papiertjes met notities over instellingen enzo geschreven tijdens de 2e WO in de Sahara… Voor beveiliging was er een peloton Commando’s bij de Luchtmacht gelegerd onder leiding van toen LT. Van Ooyen en verder was er een ziekenboeg met een SM Verpleger die zijn meeste tijd heel nuttig besteedde aan het verzorgen van de op Woendi en omliggende eilanden wonende Papoea’s.
Op een zeker moment kwam deze hospik bij me met het verzoek om medisch advies of iets dergelijks aan Biak te vragen, want hij vermoedde, dat er iemand blindedarmontsteking had. Maar ja, buiten de vaste tijden, skeds, was er geen radioverbinding met Biak. Het “verschijnsel” GSM was toen nog helemaal onbekend. Dus moesten we iets anders proberen. Tijdens mijn opleiding op de LETS werden we eens ingewijd in de geheimen van de telegrafie en dat zouden we dan nu maar eens moeten proberen. Meer mogelijkheden hadden we niet. Alleen hoe? We wisten geen roepnamen etc., laat staan van de echte procedures ... (ACP 124 voor de kenners!) En seinsnelheid? Haha!
Dus begon ik maar te luisteren tot ik een telegrafiestation van de KM had gevonden en toen maar domweg -hééééél langzaam, anders ging niet- geseind zoiets van “Biak this is Woendi” en verdraaid, na een halfuur of zo kwam Biak terug en gaf me hun en onze telegrafie roepnaam en gebruikte allerlei Q-codes die ik al lang was vergeten.

Enfin, na een langdurig geknutsel (vooral van mijn kant) kwam het verhaal over de mogelijke blindedarmontsteking op Biak binnen en besloten ze daar de volgende ochtend één van haar geweldige “veilige” vliegboten, i.c. een Martin Mariner te sturen om de patiënt op te halen. Hoe het daarmee verder afliep... Sorry maar dat herinner ik me niet meer, maar het zal wel goed gegaan zijn met de patiënt, anders….

Maar dit hele gedoe had wel een staartje. Om in de toekomst zulke vervelende situaties de baas te kunnen, gingen we “aan telegrafie doen”. Dwz de radiomonteurs op de radarposten gingen leren seinen en opnemen! En omdat er in de toekomst wellicht iets geclassificeerds over de radio gestuurd zou kunnen worden, gingen een paar van deze soort operators ”met de hand” coderen en decoderen. Dwz dat er dagelijks berichten in gecodeerde vorm van Biak naar Woendi per telegrafie heen en weer gingen. Alleen over de inhoud werd ik –als baasje- nooit ingelicht, maar als ik aan mijn eigen opleidingstijd denk..........? Dan was de inhoud niet voor elke lezer geschikt denk ik.
  back