ADRIAAN OF DAANTJE?
 
Als gezin –Margreet en (toen Lt. Hans de Roo)- begonnen we zoals toen redelijk gebruikelijk was, met ons tweeën. Op Biak kwam daar een hondje en later een klein rood katertje bij en later op de dag van aankomst van de “Keerkring” een fraaie dochter. De hond kwam uit een nestje in een buitenband van mensen in de Kota.
Het katertje had ook zo’n soort komaf. Margreet was toen in verwachting en dat was –moeilijk- maar te zien (eigenlijk alleen als je het wist!).
Op een avond zag onze Detachements Commandant (CDet) dat rooie katje en hoorde dat wij hem Daantje hadden “gedoopt”. Waarom Daantje: geen idee, puur toeval.
Maar de CDet reageerde door op te merken dat we Adriaan hadden vernoemd. Adriaan was Ad (A.B.C. V.) En toen begon het “gedonder”. Hij begon van alles te regelen waar wij niets tegen konden doen, anders dan naar de radioverbinding met Woendi luisteren naar wat hij allemaal aan het regelen of liever rommelen was.
Waarom Woendi?
Wel Ad zat daar en werd door de CDet gebombardeerd tot een soort peetvader vanwege de naam Adriaan. Hij kreeg te horen dat er een nooddoop zou worden gehouden in aanwezigheid van een dominee en nog zowat “officials”. En omdat hij naamgever zou zijn, moest hij als de sodemieter naar Biak komen om daarbij aanwezig te zijn. Voor zover we achteraf hoorden heeft Ad nog aan een collega John S. gevraagd wat een nooddoop was, maar die begreep of wist er ook niets van. Enfin, de CDet organiseerde dat Ad met de “Kanarie” –de gele boot van de Commandant (bijgenaamd IJzeren Hein) van MVK Boeroekoe, werd teruggehaald naar Biak.

Daarna moest Ad naar de kazerne want iets officieels doe je daar uiteraard in jas tutup. Alleen, hij had zijn kastsleuteltjes vergeten, dus dan maar een breekijzer. Enfin tenslotte met de Jeep met de bedenker van dit alles de -CDet dus- aan het stuur naar ons huis op de Baliemlaan op de Ridge.
Daar stond het “ontvangstcommitee” met ernstige krampachtig vertrokken gezichten. Aanwezig waren Lt. Peter G. met een geleend domineeskruisje en zijn eigen “stalen smoel” en een dik boek onder zijn arm en ene Lt. Frans-Peter S. als getuige of zoiets. (Ad V. had deze lieden nooit eerder ontmoet!) Margreet lag op de bank om haar lichtelijk bolle buik onder een deken te verstoppen, met op die buik in het zicht kat Daantje. Ondergetekende was er uiteraard ook bij. Klein foutje toen Ad door de CDet ten onzent werd “afgeleverd”; het katje moest niets van al die drukte hebben en ging -toen Ad binnen was- in het zicht van iedereen aan de haal, waarop de CDet zei: “Dat is nou Daantje”, hij kreeg jouw naam!

Reactie van Ad V.: “En nu wil ik @#$%^&* wat te eten hebben, ik heb de hele dag nog niets te eten gehad door al dit gedoe........”.

De wraakgevoelens van Ad V. konden gelukkig met een bierfeest worden afgedaan!
  back