Net als destijds de Japanners, die op die manier maanden stand hielden tegen de Amerikanen, totdat ze er letterlijk werden uitgebrand. In een van die grotten hadden we al wat spullen neergezet zodat we het daar gerieflijk zouden hebben. Op een nacht leek het gevreesde uur te zijn aangebroken. Op de radar vertoonden zich “één of meer” vliegende objecten, die met een snelheid van bijna 900 km uit Noordoostelijk richting naderden. Het moesten “Badgers” zijn, Indonesische Tu 11 straalbommenwerpers van Russische makelij.
Luchtalarm! Wij pakten onze geladen Uzi’s en trokken de gevechtspakken aan, klaar om er vandoor te gaan. Het duurde meer dan een half uur voordat alle lichten in de stad waren gedoofd. Toen we uiteindelijk in het stikkedonker zaten te wachten op de eerste klappen, verscheen inderdaad een groot straalvliegtuig aan de hemel. Het was een DC 8 van onze eigen KLM die wegens slecht weer was omgevlogen, dus uit een ongebruikelijke richting was genaderd en daardoor het alarm had uitgelokt. Door dit soort incidenten kwamen we er wel achter dat we niet afdoende op oorlog waren voorbereid. Niemand hield er rekening mee, dat er echt wat zou gebeuren, mede door de beweringen van Luns, dat de Amerikanen ons zouden helpen. De zevende vloot lag al in de buurt. Nog maar een paar jaar geleden is duidelijk geworden dat Luns dit uit zijn duim heeft gezogen.


back