STAPPEN MET JOHNNY

Als jullie dit lezen zullen de meeste zich afvragen: wie en wat is Johnny!? Dit ga ik proberen te vertellen. Een en ander speelde zich af omstreeks Koninginnedag 1961, dus dat is nu ongeveer 45 jaar geleden. Hoe ik Johnny leerde kennen gebeurden als volgt.
Nadat wij met ons peloton 6 weken op Waigeo hadden gebivakkeerd, werden we eind april door een andere eenheid afgelost en tot onze verbazing geplaatst in de toen al landmachtkazerne te Sorong. We hadden daar namelijk een barak tot onze beschikking.
Gezien het feit, dat onze standplaats Manokwari was, vonden we dat helemaal niet erg en waarom niet: omdat als we gingen passagieren de wacht meestal bezet was door de landmacht en ze volgens mij niet goed op de hoogte waren van de marinegebruiken wat het passagieren betrof.
We moesten namelijk altijd onze passagierkaart inleveren bij de onderofficier van de wacht, zodat ze konden controleren, dat je niet te laat terug was. Want dan stond je gelijk op parade met alle gevolgen daaruit volgend zoals strafdienst e.d.
Gelet op het feit, dat we in Sorong meestal de wal op gingen zonder onze passagierkaart in te leveren hoefden we het met de tijd niet zo nauw te nemen. Op een gegeven moment kregen we te horen dat de hm.ms. Evertsen aan de steiger in de haven lag. Dan gingen we meestal een bezoek aan boord brengen. “Oplopen” heette dat. Niet omdat we zo graag op bezoek gingen, maar meer om gebruik te maken van de toko aan boord, omdat alles daar spotgoedkoop was. Voornamelijk het bier…! Ook maakten we dan van de gelegenheid gebruik om te zien, of er nog stadgenoten c.q. streekgenoten aan boord waren en inderdaad er was een jongen aan boord een zekere Johnny Verbeek, matroos 2de klas uit Loosduinen.

Nu kwam ik zelf uit Den Haag, dus was dat min of meer een stadgenoot. Na wat wetenswaardigheden te hebben uitgewisseld kwam al snel de vraag of wij een beetje de weg wisten in Sorong en natuurlijk wisten wij de weg. Een beetje de grote jongen spelen kon je aan een marinier wel overlaten. We hebben toen snel een afspraak gemaakt om de volgende dag, dat was een zaterdag, met een groepje te gaan stappen.
De volgende middag haalde we Johnny en een paar maten van hem op aan de steiger en besloten om eerst maar naar het militair huis te gaan om een biertje te gaan drinken als opening voor de rest van de avond. Al gauw kwam het idee op om naar het eiland Doom te gaan. Daar moest volgens informatie een feest aan de gang zijn in verband met Koninginnedag. Nu was het zo, dat het laatste bootje om half twee ‘s nachts terug ging naar de vaste wal daar Doom een eilandje was en ging de volgende morgen om zeven uur weer het eerste bootje naar Sorong.
Op Doom aangekomen vonden we de locatie waar het feest aan de gang was al zeer spoedig, er was muziek je kon een dansje maken, een hapje eten, enzovoort. We raakten onze maten dan ook spoedig kwijt en zoals het gezegde luid (gezelligheid kent geen tijd) was de avond om voordat we het wisten en natuurlijk de hele tijd vergeten.
Paniek! Rennen naar de aanlegsteiger van Doom en dan zien, dat het Doombootje al midden in de baai lag.
“Wat nu!”, vroeg Johnny die de bui al zag hangen. Ik zei: “geen paniek, we gaan lekker verder met feesten en dan zien we wel verder. Gedane zaken nemen geen keer”. We hebben vrolijk verder gefeest, maar aan alles komt een eind.
next