Over het algemeen redden de delinquenten het best op Nieuw Guinea. Eén gebruikt er zelfs trots een eigen briefhoofd. Van de eerste groep worden negen man terug gestuurd. Sommigen wegens het juridisch moeilijk te plaatsen wangedrag. Daaronder valt ook de verhouding die een der delinquenten aangaat met een Papoea-vrouw, genaamd Wilhelmientje. Deze blank-zwarte alliantie is op zich al bijzonder: “Dit is de eerste mij als zodanig bekend” Zo schrijft de officier van justitie in Hollandia lichtelijk verbijsterd. Het was mogelijk niet zo ernstig geweest, wanneer niet de hoorndragende echtgenoot zijn mededinger niet met een hakmes had geslagen. [aldus de ene versie] dan wel een speer in diens bil had geprikt tijdens de flagrante actie [aldus een andere versie]. Kortom de man kon niet gehandhaafd worden. Er was al in Nederland de nadruk gelegd: wie een misdrijf pleegt, verspeeld zijn arbeidsovereenkomst en moet dus terug naar het kamp. 

In Check Point stond een verhaal van oud dpl. militair Hooisma. Hij werd in ’47 gedetacheerd op Biak waar hij werd te werkgesteld voor de inventarisatie van de “Howard Deal ”oftewel de registratie van de achtergelaten Amerikaanse spullen. Tot zijn verbijstering kreeg hij als medewerkers 2 oud SS-ers toegewezen. Hij verbaasde zich over hun behandeling. Hun luxe onderkomens, eettafels met wit gedekte lakens. De verse groenten en hun eigen toneel- en cabaretgezelschap. Wat een verschil met de reeds aanwezigen militairen.

Back